امّا اين برخورد برروى من يك اثر گذاشت و آن اين بود كه با اين استاد مىشود كار كرد چون بر خلاف ديگران كه تا به‌حال با آن‌ها برخورد كرده بودم كه اگر من مطلبى را حتى به‌دليل خامى با خشونت و صداى بلند مطرح مىكردم او خامتر از من صدايش را چند برابر بلندتر مىكرد ، با اين‌كه او استاد و مربى بود و مىبايست مرا از اين راه دربياورد و به راه صحيح بحث و كاوش وارد كند . امّا ايشان هرگز اين كار را نكرد ، چنان با حوصله و طمأنينه و متانت فكرى و اخلاقى برخورد كرد كه اين متانت در من اثر گذاشت و سبب شد كه عزيمت رفتن به خارج را فسخ كنم و چندين سال را با اين استاد سر و كلّه بزنم و از او استفاده‌هاى زيادى ببرم « 1 » » .

--> ( 1 ) نشريهء صحيفه ( محراب انديشه و هنر اسلامى ) ، شنبه اول تيرماه 1364 ، شماره 27 ، ص 12 و 13 . لازم به ذكر است پس از واقعه هفتم تير كه اطرافيان علّامه نمىخواستند خبر شهادت اين سيد مظلوم را به‌علّت كسالت علّامه به ايشان بدهند ، در همين احوال يكى از اطرافيان علّامه به اتاق ايشان مىروند و علّامه عبارتى بدين مضمون مىگويد : « چه به من بگوييد و چه نگوييد من آقاى بهشتى را مىبينم كه در حال صعود و پرواز است » . ( روزنامه جمهورى اسلامى ، 23 مهرماه 1364 ) . مندرج در « جرعه‌هاى جانبخش » ، ص 124 - 127 .